Deze column is ook te beluisteren als radiocolumn van Optimist Media bij Radio4All.

Een berg beklimmen 

 

Soms lijkt dat leven op een berg. Je wil hem beklimmen want je wil graag uitzicht. Of je wilt de berg beklimmen want je verlangt zo naar avontuur. Maar soms, soms is het leven ook die berg waar je zo tegenop ziet. Beneden blijven staan is dan geen optie, want je weet, op een dag moet ik die berg beklimmen. Maar zorg in ieder geval altijd voor een goede voorbereiding.  

 

Dit is het verhaal van Joe Simpson en Simon Yates. Zij beklimmen de Siula Grande in de Peruviaanse Andes. Daar worden ze overvallen door slecht weer en als Joe uitglijdt, breekt hij zijn been. Hangend aan het touw met Simon boven hem zien ze allebei dat de situatie hopeloos is. ‘Snij het touw door’ roept Joe naar boven, ‘dan overleeft in ieder geval één iemand van ons dit nog.’ 

Wat een ramp, wat een moed om dit te besluiten en wat een angst van Simon om dit dan daadwerkelijk te doen en je mede klimmer naar beneden te zien vallen de berg af, een onvermijdelijke dood tegemoet. Met grote inspanning lukt het Simon terug naar het basiskamp te komen om daar een derde klimmer, Richard Hawkins, te vertellen dat Joe dood is. Maar Joe die in een spleet is gevallen, is niet dood. Nog niet. 

Met een grote en pijnlijke tocht lukt het hem om uit die bergspleet te komen om dan te ontdekken dat de voetsporen van Simon in de sneeuw verdwenen zijn. Hoe nu verder op deze barre tocht? En ook dat lukt hem met een slepend gebroken been achter zich aan. Een bijzonder moment is dan het moment dat Joe voorbij de sneeuwgrens op een rotsig stuk grond ligt en eigenlijk zeker weet dat hij daar dood zal gaan. Toch wil hij niet stoppen. ‘Ik wilde per se niet alleen dood gaan, ik wilde iemand bij me hebben’, schrijft hij later in zijn boek. Dit is niet alleen de kracht van een mens om uit een verschrikkelijke situatie te komen, maar ook de behoefte van een mens om niet alleen te willen zijn. 

Uiteindelijk lukt het hem dus om in het basiskamp te komen, waar de twee anderen zijn kleren al ritueel verbrand hebben en het besluit hebben genomen terug te gaan naar de bewoonde wereld. Joe Simpson heeft het allemaal overleefd en heeft het prachtige boek ‘Touching the Void’ geschreven dat hij eindigt met: ‘Het leven kan je een geweldige hand geven. Speel je het steady, bluf je als een gek of ga je all-in? Ik zal het nooit weten.' 

 

Het zijn de verhalen over bergbeklimmers die ons een beeld geven van een mens en zijn missie. Verhalen van de mensheid, omdat we grenzen willen verleggen, nieuwe ruimten willen verkennen, domweg verder willen. Waarom? Daarom. Het zit in ons bloed, in ons hoofd, in onze benen, in onze geest. Maar het zijn ook de verhalen van hoogmoed, uit verbinding raken, in de vrije val terechtkomen. 

 

Het leven is als een berg, en wanneer je hem beklimt, zorg dan voor een goed plan, een juiste voorbereiding, mede-beklimmers die met je mee willen gaan en als het onderweg mis gaat, en ja, soms gaat het mis, het eigen geloof om door te zetten. 

 

Ron van Es, hoofdredacteur OMO